ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ....

Είχα σκοπό η πρώτη ανάρτηση μετά τις ατέεεελειωτες καλοκαιρινές διακοπές, να έχει σχέση με τις ίδιες τις διακοπές, να σας περιγράψω πόσο ωραία πέρασα, πόσο φρικαλέα πέρασα, τί έκανα και τί δεν δεν θα ξανακάνω ποτέ μου. Με πρόλαβαν όμως τα γεγονότα, οπότε τώρα πια δεν νομίζω ότι έχει και κάποιο νόημα....έφτασε άλλωστε και ο Οκτώβρης!

Θα σας δείξω όμως τί έφτιαξα όλον αυτόν τον καιρό που τελικά τώρα που τα βλέπω στις φωτογραφίες, δεν είναι δα και τόσα πολλά. Δεν απογοητεύομαι όμως αφού τον υπόλοιπο ελεύθερο χρόνο μου διάβασα πολλά, πάρα πολλά λογοτεχνικά βιβλία. Αν έχετε να μου προτείνετε κάποιο της αρεσκείας σας, παρακαλώ δεχτή η γνώμη σας, τώρα που είμαι ζεστή!Μόνο άρλεκιν δεν διαβάζω και παρόμοιου τύπου best-seller!!!

Λοιπόν, λοιπόν...

Η φίλη του Χάρη, η γλυκιά Μελίνα γιόρτασε τα γενέθλιά της! Το πάρτι είχε θέμα την Άριελ την μικρή γοργόνα, οπότε κι εγώ σκέφτηκα να της φτιάξω μπισκοτάκια θαλασσινά. 'Αρεσαν πολύ στα παιδάκια και αυτό μου έδωσε ιδιαίτερη χαρά!

Μετά σειρά είχαν τα γενέθλια του Μανόλη του ανιψιού. Όλο το καλοκαίρι την πέρασε με το μπλιμπλίκι στα χέρια, να περνάει τις πίστες των Angry Birds! Μα τί πόρωση ήταν αυτή; Καπελάκια angry birds, μπλουζάκια angry birds, μπρατσάκια angry birds, βρακάκια angry birds!!! Πως λοιπόν να μην του φτιάξω μπισκότα angry birds να κεράσει τους φίλους του;

Και για ένα γλυκό μουτράκι που είχε τα πρώτα του γενέθλια, έφτιαξα cupcakes με βουτυρόκρεμα και cream cheese...

Δεν θα μπορούσα βέβαια να μην πλέξω όλον αυτόν τον καιρό! Στο χωριό, έβγαινα σχεδόν αξημέρωτα στην αυλή και άρχιζα ψυχοθεραπεία (μετά από καμιά ώρα, με μυριζόταν το βλαστάρι μου και ξεκινούσαν οι διαταγές:μαμάααααα γάλα, μαμάααααα κακά, μαμάααααα, μαμάααααα....)

Ε, κάτι πρόλαβα να κάνω τέλος πάντων....

Μετά από τόσα μπεμπέ, νομίζω οτι ήρθε επιτέλους η ώρα να πλέξω και κάτι για μένα!

 Αυτά έκανα και κάποια ακόμα που θα τα φυλάξω βαθιά στην καρδιά μου (όχι επειδή δεν θέλω να τα μοιραστούμε, αλλά και μόνο η σκέψη τους, με θλίβει).

Καλό βράδυ....

....

Δεν μπορώ να σε κοιτάξω κατάματα.

 Ούτε να σου εκφράσω τον πόνο μου, Άλλωστε δεν φτάνει ούτε το 1/10 αυτού που νοιώθεις.

 Με την λιγοστή μου ευφράδεια, θέλω να σου γράψω λόγια παρηγοριτικά,

 λόγια από καρδιάς που δεν μπορώ να ξεστομίσω κοιτώντας σε.

Μπορεί να'ναι νωρίς, απ'το τραύμα ακόμα κυλά αίμα, όμως διάβασέ με, 

θέλω να ξέρεις πόσο σε σκέφτομαι!

Ήσουν τόσο χαρούμενη, τόσο χαρούμενη!

"Έτοιμη η κουβέρτα; Κοντεύουμε!!!",μου έγραψες και αμέσως φαντάστηκα την ανυπομονησία του ερχομού. Μετά είδα φωτογραφίες σου με την κοιλιά φουσκωμένη και συγκινήθηκα-θυμήθηκα τις δικές μου πρώτες μέρες με τον Χαρούλη μου νεογέννητο κι εσύ ήσουν παρούσα. Με βοήθησες πολύ, σου είπα άραγε ποτέ "ευχαριστώ";

Γυρίζοντας απ'τις διακοπές άρχισα να μετρώ τις μέρες και να υπολογίζω. Πόσες μέρες να έμειναν; Πρέπει να τηλεφωνήσω για συνάντηση πριν το "μεγάλο ραντεβού".

Με πρόλαβες. Κυριακή μεσημέρι.

"Σας ξύπνησα;"

"Όχι, όχι, πες μου!"(με ενθουσιασμό)

"Μου δίνεις τον Γιάννη;"

"Έγινε κάτι;"

"Ναι"

Ένα ναι ξερό και απότομο που με προσγείωσε ανώμαλα. Κολλάω δίπλα στον Γιάννη προσπαθώντας ν'ακούσω. Όμως σου ήταν τόσο δύσκολο να το ξεστομίσεις, δεν ήθελες να το πεις, να το επαληθεύσεις ακούγοντας την φωνή σου. Οι λυγμοί που ανέβηκαν και σε τράνταξαν μου θόλωσαν τα μάτια, τ'αυτιά μου βούιξαν, πραγματικά δεν θυμάμαι τα ακριβή σου λόγια. Το μόνο που δεν έπρεπε να συμβεί, συνέβη...

Ο Γιάννης πρέπει να κανονίσει για την ταφή (τί επάγγελμα κι αυτό; γιατί πρέπει να μαθαίνουμε πρώτοι τα θλιβερά γεγονότα;)

Τα μάτια μου έχουν μείνει ορθάνοιχτα, τα δόντια μου σφιγμένα!!!

Αν ο Θεός ορίζει ότι μπορεί να μας χαρίσει την ευτυχία, γιατί μας την παίρνει πίσω, γιατί στην πήρε πίσω; Όλος αυτός ο πόνος πώς ξεπληρώνεται;

Κλάψε, κλάψε να ξελαφρώσεις. Κανείς δεν θα σε κακολογήσει αν γίνεις απότομη, εχθρική. Αν η ζωή είναι στιγμές, πείσε τον εαυτό σου ότι ήταν μια κακιά στιγμή, θα έρθουν άλλες πλήρης ευτυχίας!

Βίωσε το δράμα σου, μα μην αφήσεις τα κομμάτια σου κάτω. Να σκύψεις να τα μαζέψεις. Έχεις δύναμη να το κάνεις. Σε θυμάμαι από παλιά...

Και να σου πω και τί αλλο πιστεύω;

Όταν οι άνθρωποι φεύγουν απ'τη ζωή, νοιώθω πως ξαφνικά αποκτούν όλη την σοφία και την γνώση του κόσμου. Έτσι και ο μικρός σου άγγελος, θα γίνει φύλακας και προστάτης σου, θα ξέρει τα πάντα και θα σε συμβουλεύει για όλα!!!

Λυπάμαι πολύ και ειλικρινά.

(Η κουβέρτα είναι έτοιμη καιρό τώρα, θα ζεστάνει το αγγελούδι σου στο μακρινό του πρώιμο ταξίδι...)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!

Επειδή μόλις γύρισα από διακοπές όπου είχα ίντερνετ αλλά δεν είχα laptop και σε λίγες μέρες ξαναφεύγω όπου θα έχω laptop αλλά δεν ξέρω αν θα έχω ίντερνετ, είναι η κατάλληλη στιγμή να σας ευχηθώ καλές διακοπές και καλή ξεκούραση! Τώρα αν κάποιους δεν σας πρόλαβα ή σας πρόλαβα γιατί απλά δεν θα φύγετε, σας εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαίρι και του χρόνου να περάσετε πολύ πολύ καλύτερα!!!

Δεν θα πω βαρύγδουπα, σας αφήνω.....καλό βράδυ!

ΡΑΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ.....ΠΟΛΥ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ!!!!!

Αυτή η αρχή της ανάρτησης πάντα με δυσκολεύει! 

Πώς να προλογίσω; Δεν έχω δα και ραδιοφωνική εκπομπή! 

Θα πω λίγα και καλά.

 Έχω άπειρα πράγματα να σας δείξω! Τις ημέρες που πέρασαν, ασχολήθηκα αρκετά με την καινούρια μου λατρεία, την ραπτική. Δύσκολα τα πράγματα όταν είσαι αδαής (και όταν δεν έχεις κοπτοράπτη επίσης), θέλω να πιστεύω ότι θα βελτιωθώ. Ξεκίνησα με μία φουστίτσα με σούρες που έραψα για το Μελινάκι, την συμμαθήτρια του Χάρη...

Πολύ εύκολο πατρόν-δυο μετρήσεις και μετά κόβεις όλο λωρίδες! Τις οδηγίες τις βρήκα εδώ.

Ακολούθησε ένα φουστανάκι για την βαφτηστηρούλα μου το οποίο έχει εκρεμμότητες, οπότε και επιφυλάσσομαι!

Και μετά ξεσάλωσα με μπεμπέ φορεματάκια μιας και οι μπουμπούδες της παρέας, τελευταία κάνουν θραύση...

Το πατρόν είναι πάλι απ'το διαδίκτυο, αλλά αυτή την στιγμή μου διαφεύγει. Αν ενδιαφέρεται κανένα κοριτσούδι, ευχαρίστως να ψάξω και να δώσω πληροφορίες!

Στο διάστημα που πέρασε, έπλεξα κιόλας, αμέ!!!

Μία κοριτσίστικη κουβερτούλα στο αγαπημένο μου σχέδιο και στα ίδια χρώματα, ζακετάκι με πλεξούδες και κουμπάκια από πολυμερικό πηλό...

Για το τέλος θέλω να σας γλυκάνω! Η φίλη και γειτόνισσα Αναστασία έγινε γιαγιά!!! Της έφτιαξα λοιπόν μπισκοτάκια για να κεράσει όλους όσους επισκεφθούν τον πρίγκηπά της στο μαιευτήριο!

Να σας ζήσει ο μπέμπης, άξιος και τυχερός να'ναι σε όλη του την ζωή!!!

 

Το'τρεξα το θέμα σήμερα με τον φόβο μην μου πέσει η σύνδεση μιας και τελευταία συμβαίνει συνέχεια!Πότε έχω ίντερνετ το πρωί, πότε το βράδυ.Πότε στην κουζίνα, πότε στην κρεβατοκάμαρα.(το μπάνιο δεν το τσέκαρα-είμαι γρήγορη!)

Α, α, έχω να λαμβάνω κι ένα βραβειάκι!!!!

Η αγαπημένη φίλη Ράνια απ'τον "κόσμο της Ράνιας", με επέλεξε και πρέπει να τηρήσω τους όρους:

Οι κανόνες γι αυτό το βραβείο είναι
1. Να ευχαριστήσω αυτόν που μου το έδωσε
Μα αυτό εννοείται!Ράνια μου σ'ευχαριστώ πολύ που με σκέφτηκες!!!!!
2. Να απαντήσω στις ερωτήσεις
α) Ποιο είναι το αγαπημένο μου περιοδικό:Δεν διαβάζω πλέον αφού βρίσκω σχεδόν τα πάντα στο διαδίκτυο!
β) Ποιος είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής - Λατρεύω Σωκράτη Μάλαμα και Μιλτιάδη Πασχαλίδη
γ) Αγαπημένη You Tube guru - sorry, δεν το'πιασα;
δ) Αγαπημένο μακιγιάζ -ΚΑΝΕΝΑ!!!!
ε) Αγαπημένος τόπος διαμονής - Πρώτα δεν ήθελα να αλλάξω ούτε γειτονιά, τώρα λέω:όπου γης και πατρίς!
στ) Αγαπημένη ταινία - Μμμμμ, διάφορες!Έχω κλάψει άπειρα με τον "Κύκλο των χαμένων ποιητών" και τις "Ανθισμένες Μανόλιες".Κάποτε μου άρεσαν και τα θρίλερ, απ'όταν γέννησα όμως, δεν ξέρω τί έγινε, δεν μπορώ να τα δω!
ζ) Πόσα ζευγάρια παπούτσια έχετε -Ελάχιστα!Απεχθάνομαι τις αλλαγές και θέλω σταθερό πάτημα!Καταλαβαίνετε οτι προτιμώ τα αθλητικά...
ε) Αγαπημένο χρώμα - Διάφορα, δεν μπορώ να πω οτι έχω κάποιο συγκεκριμένο!
3. Να παραδώσω το βραβείο σε 7 blogs:Ράνια μου, θα μου επιτρέψεις να το κάνω λίγο αργότερα μιας και τρέχω και δεν φτάνωωωωωω......

Αυτά λοιπόν και όπως λέει και ο Χάρης μου- ο οποίος παρεπιπτόντως έσκισε ως Αγάθωνας-σας αγαπώ απόλυτα!!!!(ναι, ναι, ακούω και στο Μαρία Αλιφέρη!)

ΜΠΟΡΕΙ Ο ΘΥΜΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ;

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα!!!Σκέφτηκα πως έπρεπε γρήγορα-όσο μπορούσα βέβαια, να κάνω μια νέα ανάρτηση μιας και κάθε φορά που έμπαινα στο μπλογκ, έπεφτα πάνω σε μια ξινή γκρινιάρα που έκλαιγε την μοίρα της!Και καλά, εγώ με ξέρω, άντε τώρα κάποιος που επισκέπτεται το μπλογκ πρώτη φορά  να αντικρίσει την προηγούμενη ανάρτηση-θα σταθεί; δεν θα σταθεί, που έλεγε και ο Παπαμιχαήλ! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλια συμπαράστασης που μου αφήσατε, δεν αξίζω τόση συμπόνοια η αλήθεια είναι, αλλά την χρειαζόμουν!

Η τσαντίλα μου δεν έχει περάσει, τί μου φταίει ο κόσμος όμως να με υπομένει; Θα επανέλθω στον αρχικό λόγο δημιουργίας αυτού του ιστολογίου και αυτός είναι η προβολή των κατασκευών μου.

Την περίοδο του "μεγάλου θυμού", δεν με γέμιζε τίποτα. Δεν ήξερα τί να κάνω και μου την έδινε περισσότερο η απραξία μου. Η λύση ήρθε απ'τον παιδικό σταθμό του Χάρη. Επιτέλους και μετά από δύο χρόνια στο σχολείο, τα παιδιά θα κάνουν γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Το θέμα της: eurovision!!! Ξέρω, ακούγεται κάπως για παιδάκια τεσσάρων και πέντε χρόνων, εγώ όμως ξετρελάθηκα άσχετα με το θέμα-ούτε ένα ποιήμα δεν έχουν πεί έως τώρα, ας είναι λοιπόν και eurovision!!!

Ο Χάρης θα κάνει τον Αγάθωνα(!) και η δασκάλα μας ζήτησε να φοράει γιλέκο και τραγιάσκα.

"Μωρέ να προσπαθήσω;" σκέφτηκα και το τόλμησα.Πήρα ύφασμα, βρήκα πατρόν στο ίντερνετ και ιδού.....

Ενθουσιάστηκα!!!! Βέβαια έκανα πρώτα δοκιμές σε ένα τζιν ύφασμα που είχα πάρει, μετά μου καλοάρεσε και άρχισα να ράβω καπέλα για τις μικρές μας φίλες...

Έχω κάνει και άλλα, όταν άρχισα όμως να κάνω την ανάρτηση δεν είχα πάρει άδεια απ'τις μαμάδες να δείξω φατσούλες, οπότε θα σας τα δείξω σε επόμενο ραντεβού!

Είχαμε όμως και πάρτι μέσα στο Σαββατοκύριακο. Η Φωτεινή και η Λυδία είχαν γενέθλια και μαζί με τον Χάρη φτιάξαμε cupcakes για να κεράσουν τους φίλους τους...

Τα τελευταία είχαν μια μικρή αποτυχία στο κορνέ-ξέρω τί σκέφτεστε-αλλά νομίζω ότι ήταν νόστιμα.

Για το τέλος άφησα ένα πρόβατο που γλύτωσε την σφαγή το Πάσχα (μα τί χιούμορ!). Το ολοκλήρωσα μόλις εχθές και ο νονός Χάρης το έβγαλε Φωτεινή προφανώς επηρεασμένος απ'το πάρτι του Σαββάτου...

Την έχω λατρέψει!!!

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΝΑ ΧΑΡΕΙΣ!!!!

"Όπως μαλώνουνε ο σκύλος και η γάτα, 
έτσι και εμείς μαζί δεν κάνουμε χωριό
και την πληρώνουνε τα βάζα και τα πιάτα
παν τα σερβίτσια και όλο το νοικοκυριό.

Σταμάτα να γκρινιάζεις να χαρείς
να μου πετάς συσκευασίες μαργαρίνης
έλα να ανάψουμε την πίπα της ειρήνης, 
κι ό,τι σου λέω
πάψε να παρεξηγείς."

Το θυμάστε το τραγουδάκι; Θα μπορούσε κάλλιστα να μου το αφιερώσει ο καλός μου αυτές τις μέρες! Πολλή γκρίνια!!!! Ούτε εγώ δεν με αντέχω!Έχω να βγω απ'το σπίτι μου τέσσερις μέρες, να λουστώ πέντε (το μπάνιο μου το παίρνω, όλα κι όλα!).

Η διάθεση έχει πέσει στα υπόγεια, απορώ και γιατί κάνω τώρα αυτήν την ανάρτηση!

Μήπως αναζητώ την επιβεβαίωση μέσω των καλοπροαίρετων πάντα σχολίων σας;

Μήπως θέλω τελικά παρεϊτσα και'γω νομίζω πως "πιο καλη η μοναξιά";

Μήπως είμαι βλάκας και να σβήσω την ανάρτηση και να πάω να λουστώ;

............

(Επανήλθα μετά από ολιγόλεπτο διάλλειμμα περισυλλογής)

Θα σας παρακαλούσα να με αντέξετε και να με κατανοήσετε.

Θέλω να σας δείξω τί έφτιαξα τις ημέρες πριν τον μεγάλο θυμό!

Πείτε μου όμως την ειλικρινή σας γνώμη, μην μου δίνετε

 τα "φιλιά του Ιούδα" που λέει και ο πατέρας μου!

 Μπισκοτάκια Hello Kitty για τα γενέθλια της Ζωής

 Μπισκοτάκια σε σχήμα παγωτό για να κεράσει η Έλενα τους συμμαθητές στο σχολείο!

 Ζακετούλα με κοντό μανίκι με το υπόλοιπο νήματος της ζακέτας της προηγούμενης ανάρτησης.

 Τρισδιάστατα angry birds, παραγγελία του ανιψιού Μανόλη, φτιαγμένα με φετρίνα!

 Διακόσμηση κορδέλας με ρετάλια υφάσματος, για την μόλις 40 ημερών ανιψιά μου!

Αυτό όμως θα σας το δείξω με ιδαίτερη χαρά γιατί είναι μία κατασκευή που έκανα τις ημέρες του Πάσχα μαζί με το βλαστάρι μου και την ιδέα μας έδωσε η Ηρώ απ'τα νηπιαγωγάκια...

Να blogάρω ή να σταματήσω; Γιατί κοιτώ με λαχτάρα τα σχόλιά σας; Θέλω να ακούω τον καλό τον λόγο; Θα εκτιμήσω πραγματικά αυτόν που θα μου γράψει"καλή η προσπάθειά σου καλή μου, αλλά το αποτέλεσμα σου βγήκε μ@@@@@α!!!"

Και ίσως αυτή η αμφισβήτηση του εαυτού μου να ήταν ανεπίτρεπτη εάν σκεφτόμουν το πόσο άσχημα περνούν άνθρωποι γύρω μου, όταν αυτοκτονούν συνταξιούχοι, όταν μωρά νεογέννητα πετιούνται στην αποχέτευση, όταν, όταν....

Ο κάθε άνθρωπος όμως, πέρα απ'τα κοινωνικά προβλήματα, βιώνει και τα προβλήματα της καθημερινότητάς του, άλλος μικρά κι άλλος μεγάλα.Τα αξιολογούν οι αντοχές του και οι εμπειρίες του. Και εγώ ή είμαι λιγόψυχη ή τρώγομαι με τα ρούχα μου.... 

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΠΛΕΧΤΟ!!!

Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτηση, τις ημέρες του Πάσχα κατεβήκαμε στο χωριό στα Βάτικα Λακωνίας (να θυμάστε το κρεμμύδι το βατικιώτικο!)

Φύγαμε Μ.Σάββατο μιας και ο καλός μου ήθελε να σηκώσει τον επιτάφιο του νεκροταφείου, όπως κάθε χρόνο. Περισσότερο ζημιά έκανε βέβαια αφού ήταν ο πιο ψηλός και λίγο ο επιτάφιος είχε ένα  μπαλάτζο! Νομίζω πως αν δεν έχεις περάσει Μ.Παρασκευή σε νεκροταφείο, δεν έχεις νιώσει το βαθύτερο συναίσθημα της ημέρας! Τέλος πάντων, αφού προσκυνήσαμε, γυρίσαμε σπίτι και ετοιμαστήκαμε για το χωριό.

Την άλλη μέρα, φθάνοντας στο σπίτι μας, μας περίμεναν οι γονείς μου και η οικογένεια της μεγάλης μου αδελφής, αλλά και ένας κήπος......

 (Βλέπετε στο βάθος την Ντάμα;)

Τα ελάχιστα τράβηξα, το καλοκαίρι θα κάνω ένα αφιέρωμα να το χαρεί και ο πατέρας μου, που ασχολείται νυχθημερόν με το χωράφι, το μποστάνι, τα λουλούδια και τα μελίσσια του!(εδώ που τα λέμε μας έχει πρήξει!Κάθεται και μετράει πόσα γκρέιπ φρούτ και κυδώνια έχουν πάνω τα δέντρα!!!)

Εγώ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι είχα πάρει μαζί μου το πλεχτό μου, ένα ζακετάκι για την βαφτηστηρούλα μου Εβελίνα, το οποίο είχα ξεκινήσει στην Αθήνα και το τέλειωσα κάτω.(Αν μ'έβλεπε η γιαγιά μου να πλέκω Μ.Σάββατο θα έφτανε η πίεση 24!)...

Τα κουμπάκια είναι από πολυμερικό πηλό και τα έκοψα με κουπ-πατ ζαχαρόπαστας. Εύχομαι μόνο να της κάνει-έχω μια υπόνοια...

Κλείνοντας θέλω να αναφέρω κάτι για την γιορτή  της μητέρας.Από πολύ μικρή πίστευα ότι είναι μια ημέρα για να πουλάνε το κατιτίς παραπάνω τα ανθοπωλεία και τα καταστήματα με τα είδη δώρων. Έλεγα "χρόνια πολλά" στην μαμά μου γιατί καταλάβαινα ότι ήθελε να το ακούσει.

Δεν αμφισβητώ τα συναισθήματα όσων θέλουν να γιορτάζουν την αυριανή μέρα. Απλά εγώ γιορτάζω σαν μανούλα την ημέρα που έγινα μανούλα. Δεν θέλω αύριο να μου πάρει το παιδί μου λουλούδια. Κάθε μέρα μου λέει "σ΄αγαπώ μέχρι το άπειρο"-μα κάθε μέρα. Όταν ξαπλώνει δίπλα μου, αποκοιμιέται χαϊδεύοντας το μάγουλό μου. Με σφίγγει τόσο δυνατά που πονάω και μου λέει "αυτή ήταν ωραία αγκαλιά". 

Τί άλλο να ζητήσω;( Θα μπορούσα βέβαια να ζητήσω να είναι λίγο πιο ήσυχος!!!)

Ας είναι ευτυχισμένες όλες οι μανούλες του κόσμου, για να μπορούν να κάνουν και τα παιδιά τους ευτυχισμένα!